Informe meteorolóxico 2025

  A nivel mundial o ano 2025 foi o 3º máis cálido, só 0,01º por detrás de 2023 e 0,13º do 2024 que (de momento segue a ser o ano máis cálido coñecido).

  Ademais da suba das temperaturas, máis pronunciada canto máis preto dos polos se fagan as medicións, tamén foi moi preocupante a concentración de dióxido de carbono que volveu a marcar un máximo histórico en 2025. Nada menos que 426 partes por millón (ppm), un aumento do 1,1 % respecto ao 2024. Teñamos en conta que cando comezou a medirse, en 1958, roldaba as 315 ppm. É dicir, sufrimos un aumento de máis de 110 ppm desde aquela data.

 

 

TEMPERATURAS

   En Galicia 2025 foi o cuarto ano máis cálido desde 1961 (despois do 2023, 2022 e 2024), cunha temperatura media de 14,7ºC (1,1º por riba da media).

  Todas as estacións tiveron temperaturas algo máis altas do normal, pero foi en verán cando máis destacaron, xa que foi o máis cálido desde que existen rexistros. Houbo dúas ondas de calor en xullo e agosto (cando antes o normal era unha cada tres ou catro anos). Non obstante sobresaíu o mes de xuño -no que tecnicamente non houbo unha onda de calor propiamente dita- que foi o máis cálido da historia con 20,5ºC (unha anomalía de 2,8º sobre a media). En xullo (1,3º sobre a media) houbo récords históricos como os 42,8º de Vilamartín de Valdeorras. En agosto (1,9º sobre a media) tamén foi significativa a duración da onda de calor que se prolongou 16 días.

  Esas temperaturas tan altas e unha primavera chuviosa provocaron que medrara unha abundante vexetación que ardeu en agosto con lumes explosivos contra os que foi dificilísimo loitar. Houbo preto de 1.500 incendios que queimaron unha superficie de case 120.000 hectáreas.

 

 

PRECIPITACIÓNS

  Foi un ano bastante húmido, sendo a precipitación media de 1.524 litros por metro cadrado, un 18 % máis do normal.

  A pesar de comezar bastante mollados cun mes de xaneiro extremadamente húmido e un abril tamén moi chuvioso, de xuño ata mediados de outubro caeu moi pouca auga. 

  E de repente... o diluvio. En novembro rexistráronse 422 litros por metro cadrado, unha auténtica barbaridade.

 

  Está claro que o orballo tradicional está a ser substituído por precipitacións máis concentradas no tempo e máis intensas. E por tanto tamén máis perigosas porque isto aumenta exponencialmente o risco de inundacións e danos.

  Na comarca de Ordes os tres concellos centrais (Cerceda, Ordes e Oroso) foron os que menos precipitacións rexistraron (entre 1.600 e 1.800 litros por metro cadrado ao ano) e aínda así foron altas. Mesía e Frades superaron os 1.800 e nas zonas máis occidentais de Tordoia e Trazo caeron máis de 2.200 litros.

Área recreativa do Socorro

   No xornal La Voz de Galicia aparecen habitualmente uns artigos de Cristóbal Ramírez onde descobre lugares naturais pouco coñecidos e interesantes para percorrer a pé ou en bicicleta. Hai varios deles dedicados ao concello de Ordes. Este foi publicado o 21 de decembro de 2025.

 

 

  Poco a poco se ha ido perdiendo aquel ánimo familiar y pandillero (en el mejor de los sentidos) de ir a pasar el día a algún lugar bonito y tranquilo, con la fiel compañía de la ensaladilla en la fiambrera (antecesora del táper) y/o la empanada. Se ha ido perdiendo por mil y una razones, entre ellas el gran poder de atracción de las ciudades (y sus centros comerciales). Y esos enclaves a veces minúsculos empiezan a caer en el olvido.

   Algo de eso, o mucho, le sucede al área recreativa de O Socorro, municipio de Ordes, lugar de gran belleza y fácil acceso pero que en absoluto está concurrido. La referencia es Vilamaior, a la izquierda según se circula de Ordes a A Lanzá, entre el túnel de la autopista y el puente del río Samo, al lado del punto kilométrico 6.

  Procede plantarse en O Coto, un grupo de casas que solo dista 300 metros de la iglesia parroquial, puesta por cierto bajo la advocación de Santiago. Ahí la recomendación es dejar el coche para descender sumergiéndose en un túnel de árboles por una pista ancha de tierra aunque luego recupera el asfalto. O Coto dista del área recreativa tan solo 600 metros y en descenso, de manera que se trata de un muy pequeño paseo.

 

  El parque infantil, no muy grande pero sí en buen estado, carece de la sombra que abunda en sus alrededores, con el carballo mandando y algún eucalipto aquí y allá, ahora este en franca minoría y cuya expansión sería bueno frenar con el fin de mantener el enclave con el mucho encanto que posee. Mesas y bancos y entorno que se adecenta al comienzo del verano, incluso cortando la hierba en la zona más frecuentada, alegran la vista. Ejemplar el uso de madera para unas barandillas que dan seguridad a todos.

  Al otro lado de la pista se extiende un campo con fuente —prácticamente seca el pasado estío— y una capilla de mampostería con un curioso balcón muy bien integrada en el paisaje pero que carece de valor artístico, si bien históricamente lo tiene, y en cantidad, porque está ligada a tradiciones y festejos de las generaciones anteriores, muy vinculadas al trabajo de la tierra. Una placa pone las cosas en su sitio: la recuperación del entorno tuvo lugar a principios de este siglo, y de ello se encargó —gran aplauso— la asociación cultural Seixo Branco.

  Un encanto de sitio para pasar un día sin ruidos y, ya que se está ahí, conocer un humilde río que bordea el área de O Socorro: el Buxán, afluente del Samo. La Galicia eterna.

 

Para investigar

  Las tradiciones se van perdiendo a toda prisa, pero habría que investigar si la construcción de la capilla de O Socorro está relacionada con la existencia del manantial y la fuente. No sería la primera vez en Galicia en general y en la comarca en particular que se cristianiza un lugar de culto pagano.

Cristóbal Ramírez

3º Concurso de Tractoristas

  Xa temos dito que os concursos de habilidade con tractores foron un dos métodos de promoción da mecanización no agro galego.

  O domingo 10 de maio de 1964 baixo un sol abrasador tivo lugar no Paraíso o Terceiro Concurso Provincial de Tractoristas organizado pola Cámara Oficial Sindical Agraria da Coruña e patrocinado por Andrés Conde Vázquez (empresa que tiña unha granxa-escola e a concesión para Galicia da venda de tractores Ebro e Fordson).

  Era o primeiro destes eventos que se celebraba lonxe da capital provincial. Nesta ocasión participaron 33 tractoristas. Deles, 9 eran do concello de Ordes e 10 doutros municipios da comarca. Dos 14 restantes, 6 eran de Coristanco e os demais doutros lugares.

  A festividade dominical e o bo tempo propiciaron un gran éxito de público. O campo de probas estaba rodeado de xente procedente de toda a comarca.

 

  Ás 11 da mañá rematou o tempo de inscrición e, unha vez pechadas as listas, comezou a exhibición. A primeira proba desenvolveuse en tres pistas de 30 metros con doce postes intermedios. Nela quedaban eliminados os dous terzos dos concursantes menos hábiles.

  O gañador foi o ordense Manuel Mosquera (dos Mosqueiras de Vilaverde). Os outros 10 concursantes que superaron a proba foron: Benito París, Pedro Barbeito, Benigno Cancela, Vicente Lodeiro, José Rodríguez, José Silveira, Manuel Rey, Manuel Areoso, José Prado e Ramón Lariño Suárez (que non estaba ao principio na lista de participantes).

  A segunda proba, levando remolque, foi espectacular e nalgúns momentos oíronse enormes ovacións. Nese momento chegou o gobernador civil Evaristo Martín Freire, acompañado do conselleiro nacional do Movemento Rafael Salgado Torres. Outras personalidades que estaban presentes eran o delegado provincial de sindicatos Luis Segura Marcos, o presidente da Cámara Oficial Sindical Agraria da provincia Antonio Bello Vizoso, o xerente da Unión de Cooperativas do campo Enrique Santos Bugallo e o enxeñeiro xefe do Centro Galego de Investigacións Agronómicas Antonio Moreno. Entre as autoridades locais estaba o alcalde Juan Liñares, o xefe da Irmandade de Labradores Antonio Concheiro e o funcionario municipal Laureano Iglesias del Río, marido de Pepa de Conde.

  A proba final da que sairía a clasificación definitiva foi de arada co chamado "arado toupa". Nela puntuaba tanto o tempo como a perfección do rego. O gañador final foi o carralense de Cañás Benito París, seguido de José Rodríguez Pulleiro de Mercurín e de Pedro Barbeito Barbeito de Abegondo. O resto dos 11 finalistas tamén levou un trofeo e todos os participantes tiveron unha compensación económica de 100 pesetas. Benito París embolsouse mil pesetas, a copa do gobernador civil e o trofeo "Mosa" de Barreiros Diesel, José Rodríguez levou 750 pesetas e Pedro Barbeito 500.

 

  O xurado estivo formado polos enxeñeiros agrónomos Antonio Moreno, Ángel Mainer e Gregorio Santaolalla, o secretario da Cámara Antonio Ramos e os xuíces de campo Mariño Cea, Sebastián Castro, Veiga López e Rodríguez Ascariz. O xefe de pista foi Romero González, representante da firma patrocinadora.

  Ás tres da tarde concluíu o acto entre os aplausos do público.

 

PARTICIPANTES NO CONCURSO	Manuel Rey Chico (Beán, Ordes)
Vicente Lodeiro Rosende (Lesta) José Prado Moure (Reboredo, Ordes) José Rodríguez Pulleiro (Mercurín) Manuel Rodríguez Castro (Mercurín) Manuel Areoso Ríos (Gorgullos) Avelino Gª Puentes (Andoio, Tordoia) Jesús Manteiga Míguez (Visantoña) José Castro Pena (Campo, Trazo) David Noya López (Xavestre, Trazo) Pedro Barbeito Barbeito (Abegondo) Gabriel Vieites Vázquez (Vizoño) Manuel Quintela Rodr. (Coristanco)	José Martínez Bello (Lesta, Ordes) Antonio Sánchez Suárez (Barbeiros) Emilio Rodríguez Pulleiro (Mercurín) Manuel Mosquera Mosquera (Ordes) José Vilariño Couselo (Gorgullos) José Silveira Juncal (Tordoia) Jesús Vaamonde González (Visantoña) Jesús Docampo Boquete (Campo) Santiago Muiño Rúa (Vilouchada) Benito París Rodríguez (Cañás, Carral) José Mª Cruz Rábade (Betanzos) José Barca Fernández (Coristanco)
José Álvarez Collazo (Coristanco) Manuel Rodr. Cambre (Coristanco)	Benigno Cancela García (Coristanco) José Pichel Barca (Coristanco)
Manuel Leis Señarís (Noia)	Carlos Barbosa Seoane (A Coruña)
José Ramón Ces Ces (Lousame)	Antonio Vázquez Bello (Mesoiro)

Volantazo no Bloque ordense

  En 2013 a noticia máis importante no ámbito da política ordense foi o cambio de rumbo que sufriu o BNG: os seus dous concelleiros, Gonzalo Castro e Montserrat Rei presentaron a súa renuncia.

 

 

  Pero... como se chegou a esta situación? Fagamos historia.

  O entón BNPG naceu en Ordes no lonxano 1979 cando presentou unha lista nas eleccións municipais, pero só acadou 155 votos e ningún concelleiro, o que provocou a súa desaparición durante moitos anos.

  Ao redor de 1994 o bloque era un partido en auxe, liderado por un carismático Xosé Manuel Beiras. Un concorrido mitin celebrado na biblioteca, que por entón estaba nos baixos do concello, foi o primeiro impulso para a creación dunha asemblea local. O partido púxose en contacto cos membros de ARO e estes constituíron a inmensa maioría dos seus primeiros militantes. Eran mozos menores de 25 anos, agás o matrimonio de profesores formado por Francesco Traficante e Rosario Fernández Charo. As súas reunións tiñan lugar no Restaurante Labarada e o primeiro responsable local foi Carlos Garabato.

  Escusado é dicir que as súas ideas eran bastante radicais, o que non auguraba un gran futuro electoral. O asunto cambiou cando se uniu Ramiro Recouso, que sería novo responsable, e posteriormente Victorino Cores de Montaos e Manuel Recouso de Parada, que daban un plus de madurez ao proxecto.

  As eleccións de 1995 foron un enorme éxito: o BNG ordense logrou 4 concelleiros, por 3 o PSOE. Ordes foi o precursor do "sorpasso" que dous anos despois se produciría nas eleccións galegas. Pero isto no trouxo a felicidade á asemblea, fracturada en dúas correntes, a oficialista que seguía as consignas da UPG e a más libertaria dos antigos integrantes da ARO.

  As eleccións de 1999 debían traer a paz, pero a confección das listas foi un axuste de contas e un inxustificable maltrato á figura de Victorino Cores. A entrada no número dous de Avelino Candal do Mesón non fixo que o BNG pasara dos 4 aos 6 concelleiros que esperaba. A decepción foi enorme e provocou a saída masiva (aínda que silenciosa) da maioría dos ex-ARO. Pouco despois Victorino tamén desertou dun lugar onde non era querido para unirse á coalición de goberno.

 

  O BNG quedaba consolidado pero o impulso que levaba perdeuse naquela lexislatura. Nas seguintes eleccións de 2003 con Ramiro, Avelino e Mª Xosé Raña de Nº 3, o BNG tivo 1.693 votos e perdeu un dos 4 concelleiros que tiña, malia volver a ser 2ª forza, escaso consolo diante da maioría absoluta de Teodosio Martino. Aquí veu o primeiro cambio de rumbo: Ramiro decatouse de que ese barco non ía a ningún lado e en xaneiro de 2004 fíxose a un lado, renunciando non só á portavocía (da que se fixo cargo Avelino) senón tamén ao seu posto na corporación onde foi substituído por Manuel Recouso. No seu adeus recoñeceu que o Bloque necesitaba unha renovación e que era hora de buscar un candidato para as próximas eleccións.

  En setembro do 2006 decidiuse que o candidato ideal sería Gonzalo Castro Prado, un home do réxime pero con "talante", non obstante coa eiva de ser moi pouco coñecido en xeral por nacer e residir na Coruña. O seguinte en baixar da primeira liña foi Avelino, así que Gonzalo quedou como clara cabeza do partido. Despois dunha campaña para darse a coñecer, as cousas non pintaban ben e o Bloque botou man de novo da vella garda. Ramiro (sen dúbida presionado pola UPG) e Avelino acompañarían como 3 e 4 a Gonzalo e a Mª Xosé Raña.

  As eleccións de 2007 (as do furacán UxO) deixaron ao BNG con 3 concelleiros. Só baixara un con respecto á anterior lexislatura, pero a sensación era de quedar fóra de xogo e lonxe de ser alternativa. Se isto parecía malo, as cousas empeoraron aínda máis nas eleccións de 2011. Agora Gonzalo ía acompañado por Montse Rei Patiño, bióloga e responsable de ADEGA na comarca de Ordes. Os resultados foron decepcionantes e unicamente lograron as súas dúas actas.

  A conclusión era clara: o BNG en Ordes era un partido de nicho e só o votaban os fieis, cousa que valía para ter presenza e facer ruído pero non para medrar e chegar a ser unha alternativa. Necesitábase un gran golpe de temón.

 

  Con esta premisa non pode sorprender que ambos os dous formalizaran o venres 19 de abril do 2013 a súa renuncia á acta de edís no rexistro do Concello. As razóns que deron foron de tipo persoal e de falta de tempo, pero claramente a UPG perdera a confianza en Zalo, que por certo acabaría formando parte do PSOE coruñés e borrando do seu currículo os anos en Ordes.

  O substituto volvería a ser o incombustible Ramiro, agora acompañado do responsable de Galiza Nova, o mozo de 27 anos Pablo Vidal Ríos.

  As eleccións do 2015, nas que chegou á alcaldía Martís, devolverían ao Bloque á senda do crecemento, acadando tres concelleiros: Ramiro (pelexando contra a enfermidade), Pablo (o futuro lider) e Paula Castenda Blanco.

Escudos na igrexa de Galegos

  O primeiro escudo que podemos ver na igrexa de San Martiño de Galegos está na clave do arco que separa a nave do presbiterio. Está bastante desgastado pero pódense observar con certa clarirade as cinco cabezas de lobo da familia Mosquera (que dan fe da súa relación cos Moscoso). Unha peculiaridade é que as cabezas miran cara a súa esquerda, ao contrario do que é habitual, cousa que tamén sucede no escudo que está no pazo de Galegos.

 

  Xa no presbiterio, nos dous muros laterais hai dous grandes retablos pétreos que conteñen as tumbas de don Gómez Mosquera Pimentel (muro norte) e da súa esposa Dª María Enríquez (muro sur). No centro dos retablos destacan uns escudos sumamente adornados e coroados duns helmos que miran cara á súa dereita.

  O da esquerda, o de don Gómez Mosquera ten aparentemente catro cuarteis. No primeiro volvemos a ver as cinco cabezas de lobo da linaxe Mosquera (que manteñen a mesma orientación que no escudo do arco). O segundo e o terceiro corresponden aos Pimentel, cuxo escudo constaba de 5 cunchas de prata en campo de sinople (cor verde) e, doutra banda, de tres faixas de goles (cor vermella) en campo dourado. O último cuartel representa á moi coñecida familia Andrade coa súa habitual faixa de dragantes. Non obstante aínda quedan o gran M cunha coroa que aparece na punta e que alude aos Montenegro e as cinco cunchas de vieira que están colocadas na cruz que cuartela o escudo e que representan aos Ribadeneira, cuxas armas eran esas cinco cunchas de prata sobre unha cruz flordelisada de goles (cor vermella), as veces sobre fondo branco e outras veces en campo de ouro e con tres ondas de auga por debaixo.

 

 

  No escudo da dereita, o  de dona María Enríquez, vemos no primeiro cuartel unha torre de prata e nas ameas unha aguia de sable (negra) sobre fondo de azur que corresponde á linaxe dos Novoa. No segundo está o escudo mantelado dos Henríquez ou Enríquez, que presenta dous castelos de ouro sobre fondo de goles e abaixo un león de cor púrpura en campo de prata. No terceiro cuartel vemos as armas dos Quirós, dúas chaves e seis luneis de goles en orla en campo de azur, e no cuarto as cinco lúas crecentes (pero horizontais) en campo de azur dos Ambía. No medio do terceiro e cuarto cuartel hai outro escudo máis pequeno que representa á familia Villar e que consta dunhas bandas diagonais que alternan goles e prata.

 

Accidentes en 1964

  Dos varios accidentes que se produciron no ano 1964 dous impactaron especialmente no Mesón do Vento.

 

  O primeiro tivo lugar o luns 9 de marzo na Coruña ás 9 da noite. Unha furgoneta tipo DKW que trataba de apartarse dun trolebús alcanzou a unha señora maior que andaba polo bordo da calzada na Avenida de Finisterre. O condutor deuse á fuga e a muller foi socorrida e trasladada á casa de Socorro de Catro Camiños e despois ao Hospital Municipal onde faleceu ao pouco tempo. Ás tres da madrugada sóubose a súa identidade: María Candal Garaboa de 61 anos de idade, natural de Vizoño (Abegondo) aínda que vivía na Coruña (preto do lugar da súa morte) e traballaba como mestra nacional no Mesón. O seu marido, que era condutor da empresa Castromil, preocupado ao non saber nada dela, estaba a buscala e desgraciadamente achouna morta no depósito do hospital. O condutor da furgoneta foi buscado activamente e o dato que achegaron as testemuñas de que as dúas primeiras cifras da matrícula eran 27 permitiu atopalo xa ao día seguinte. Tratábase de Guillermo López de 59 anos, un chofer profesional que levaba obreiros á refinería. Aquel día pasárase co acohol, ata o punto de que os 5 obreiros que transportaba baixaron do vehículo antes do accidente ao ver o seu estado. Foi acusado de imprudencia temeraria e ingresou no cárcere mentres María era soterrada no cemiterio da Coruña.

 

  O segundo accidente tivo lugar o mércores 19 de abril (o mesmo día no que morreu en Madrid o escritor Wenceslao Fernández Flórez) e non foi de tráfico terrestre senón aéreo. Ás 3 da tarde saíu de Lavacolla unha avioneta pertencente ao Aero Club de Santiago. Era o seu piloto Francisco Dorado y Aguilar, Marqués de Villanueva de la Sagra, un nobre moi coñecido, gran afeccionado á aviación, ata o punto de ter o título de piloto comercial. Acompañábao o seu amigo Antonio Ramos Vázquez, da coñecida familia Ramos do Mesón do Vento. Estaba solteiro e tiña 39 anos de idade.

  A pesar da extensa experiencia do marqués o voo acabou traxicamente. Segundo algunhas testemuñas a avioneta, que non levaba ningún tipo de aparato de comunicación, foi vista no val de Arteixo ás catro da tarde voando moi baixo e en círculos. Había moita néboa, o que dificultaba a visibilidade. Finalmente ás 6 menos cinco estrelouse no lugar de Galán, próximo a Vilarrodís na parroquia de Oseiro. No medio duns eucaliptos caeu ao chan e deu unha volta de campá. Algúns campesiños achegáronse e extraeron os corpos sen vida da avioneta por se se producía un incendio, pero non o houbo porque nela non quedaba nin unha pinga de combustible. Sen dúbida o marqués despistouse coa néboa e non logrou atopar ningún lugar axeitado para unha aterraxe de emerxencia.

  O suceso causou gran conmoción porque Francisco Dorado era unha celebridade na Coruña, cidade na que levaba vivindo só tres anos. Estaba casado con Mª Dolores de la Riva con quen tiña 3 fillos. Era copropietario das bodegas de la Riva e directivo do RC Deportivo a quen acompañara como delegado no seu último desprazamento a Pamplona. Pola súa banda Antonio era unha figura moi coñecida en Ordes ao formar parte da familia máis rica do Mesón do Vento.

Os Moar de Barbeiros e Poulo

 Se ben a familia Moar máis coñecida é a de Buscás, hai máis xente con ese apelido no concello. Ignoro se teñen unha orixe común ou outra procedencia distinta, tal vez Frades.

 

 

  A maioría dos Moar de Barbeiros deben proceder de Enrique Moar (1858-1924) e da súa muller Antonia Suárez. O herdeiro foi José Moar Suárez (1879-1967) que casaría con Carmen Suárez -probablemente Carmen Suárez Paz (1872-1947)-. Con ela tería polo menos 7 fillos: Enrique, Dolores, María Antonia, Josefina, Manuela, Ricardo e Carmen Moar Suárez.

  Enrique Moar Suárez (1909-1992) casou con Mª José Suárez Botana (1912-1986), así que os seus fillos, Benedicto e María, tamén tiveron os mesmos apelidos.

  Dolores Moar Suárez (1913-1995) foi a máis coñecida na vila porque casou con Emilio Pérez Ramos (1904-1987) Emilio de Peres, que tiña unha taberna na prolongación dos Lagartos. Terían dúas fillas e un fillo: María, Dolores e José Pérez Moar.

  María Antonia e Josefina emigraron.

  Manuela Moar Sánchez (1919-2013) casou con Ramón Sánchez Couto da Maquía de Vilamaior, co que tivo dous fillos: José María e Mª Carmen.

  Ricardo Moar Suárez (1927-2022) casou con Amadora Veiras Rivas (1930-2014) coa que viviu en Fondo de Aldea (Barbeiros) e coa que tivo tres fillos. Mª José, José Antonio e José Manuel Moar Veiras.

  De Carmen non teño datos.

 

En Ramil (Barbeiros) tamén viviu Manuel Moar Botana (1910-1994), casado con Josefa Veiras Martínez (1912-1997) coa que tivo 6 fillos (Tres deles nados no mesmo parto en 1948): José Manuel, Mª Dolores, Dolores Mª, Jesusa, Enrique e Antonio. Un irmán seu máis novo, Jesús Moar Botana, viviu en Sigüeiro e foi pai de José Mª e Manuel Moar Mosquera

 

  En Poulo viviron os irmáns Moar Graña (dous polo menos). O máis novo, Ricardo Moar Graña (1907-1989), viviu na Rúa de Buscás a carón do seu sobriño Antonio e non tivo descendencia. En cambio Antonio Moar Graña (1899-1985) casou con Josefa Figueira Liste (1905-1977), coa que viviu en Pardiñas e coa que tivo 5 fillos: María, José, Ricardo, Aurora e Antonio Moar Figueira.

  María Moar Figueira (1925-1974) a maior tivo un fillo de solteira aos 22 anos. Foi o membro máis coñecido da familia, o construtor José Moar Figueira (1947-2022) que viviu no Paraíso e casou con Mª Dolores Tobío Areoso, filla de Eusebio Tobío e de Jesusa Areoso, coa que tivo dous fillos. O maior, Alberto, tamén é moi coñecido porque traballa nas oficinas do Concello e casou con Chus Areoso, filla de Domingo Antonio Areoso do Piñeiro. O segundo irmán, Manuel María, morreu nun accidente aos 24 anos de idade.

  José (1928-1957) e Ricardo (1930-1991) emigraron á Coruña e alí viven os seus descendentes.

  Aurora Moar Figueira casou co carteiro de Buscás Rogelio Manteiga Noya (1930-2020) con quen viviu na Rúa. Tiveron un único fillo, José Carlos Manteiga, que reside no Quenllo coa súa muller María del Mar Candal Gómez.

  Antonio Moar Figueira (1943-2010) casou con Plácida Iglesias Gaudeoso (1942-2025) coa que tamén viviu na Rúa. Tiveron catro fillos: Mª Dolores, Juan Manuel, Ana Belén e Fernando Moar Iglesias.