Volantazo no Bloque ordense

  En 2013 a noticia máis importante no ámbito da política ordense foi o cambio de rumbo que sufriu o BNG: os seus dous concelleiros, Gonzalo Castro e Montserrat Rei presentaron a súa renuncia.

 

 

  Pero... como se chegou a esta situación? Fagamos historia.

  O entón BNPG naceu en Ordes no lonxano 1979 cando presentou unha lista nas eleccións municipais, pero só acadou 155 votos e ningún concelleiro, o que provocou a súa desaparición durante moitos anos.

  Ao redor de 1994 o bloque era un partido en auxe, liderado por un carismático Xosé Manuel Beiras. Un concorrido mitin celebrado na biblioteca, que por entón estaba nos baixos do concello, foi o primeiro impulso para a creación dunha asemblea local. O partido púxose en contacto cos membros de ARO e estes constituíron a inmensa maioría dos seus primeiros militantes. Eran mozos menores de 25 anos, agás o matrimonio de profesores formado por Francesco Traficante e Rosario Fernández Charo. As súas reunións tiñan lugar no Restaurante Labarada e o primeiro responsable local foi Carlos Garabato.

  Escusado é dicir que as súas ideas eran bastante radicais, o que non auguraba un gran futuro electoral. O asunto cambiou cando se uniu Ramiro Recouso, que sería novo responsable, e posteriormente Victorino Cores de Montaos e Manuel Recouso de Parada, que daban un plus de madurez ao proxecto.

  As eleccións de 1995 foron un enorme éxito: o BNG ordense logrou 4 concelleiros, por 3 o PSOE. Ordes foi o precursor do "sorpasso" que dous anos despois se produciría nas eleccións galegas. Pero isto no trouxo a felicidade á asemblea, fracturada en dúas correntes, a oficialista que seguía as consignas da UPG e a más libertaria dos antigos integrantes da ARO.

  As eleccións de 1999 debían traer a paz, pero a confección das listas foi un axuste de contas e un inxustificable maltrato á figura de Victorino Cores. A entrada no número dous de Avelino Candal do Mesón non fixo que o BNG pasara dos 4 aos 6 concelleiros que esperaba. A decepción foi enorme e provocou a saída masiva (aínda que silenciosa) da maioría dos ex-ARO. Pouco despois Victorino tamén desertou dun lugar onde non era querido para unirse á coalición de goberno.

 

  O BNG quedaba consolidado pero o impulso que levaba perdeuse naquela lexislatura. Nas seguintes eleccións de 2003 con Ramiro, Avelino e Mª Xosé Raña de Nº 3, o BNG tivo 1.693 votos e perdeu un dos 4 concelleiros que tiña, malia volver a ser 2ª forza, escaso consolo diante da maioría absoluta de Teodosio Martino. Aquí veu o primeiro cambio de rumbo: Ramiro decatouse de que ese barco non ía a ningún lado e en xaneiro de 2004 fíxose a un lado, renunciando non só á portavocía (da que se fixo cargo Avelino) senón tamén ao seu posto na corporación onde foi substituído por Manuel Recouso. No seu adeus recoñeceu que o Bloque necesitaba unha renovación e que era hora de buscar un candidato para as próximas eleccións.

  En setembro do 2006 decidiuse que o candidato ideal sería Gonzalo Castro Prado, un home do réxime pero con "talante", non obstante coa eiva de ser moi pouco coñecido en xeral por nacer e residir na Coruña. O seguinte en baixar da primeira liña foi Avelino, así que Gonzalo quedou como clara cabeza do partido. Despois dunha campaña para darse a coñecer, as cousas non pintaban ben e o Bloque botou man de novo da vella garda. Ramiro (sen dúbida presionado pola UPG) e Avelino acompañarían como 3 e 4 a Gonzalo e a Mª Xosé Raña.

  As eleccións de 2007 (as do furacán UxO) deixaron ao BNG con 3 concelleiros. Só baixara un con respecto á anterior lexislatura, pero a sensación era de quedar fóra de xogo e lonxe de ser alternativa. Se isto parecía malo, as cousas empeoraron aínda máis nas eleccións de 2011. Agora Gonzalo ía acompañado por Montse Rei Patiño, bióloga e responsable de ADEGA na comarca de Ordes. Os resultados foron decepcionantes e unicamente lograron as súas dúas actas.

  A conclusión era clara: o BNG en Ordes era un partido de nicho e só o votaban os fieis, cousa que valía para ter presenza e facer ruído pero non para medrar e chegar a ser unha alternativa. Necesitábase un gran golpe de temón.

 

  Con esta premisa non pode sorprender que ambos os dous formalizaran o venres 19 de abril do 2013 a súa renuncia á acta de edís no rexistro do Concello. As razóns que deron foron de tipo persoal e de falta de tempo, pero claramente a UPG perdera a confianza en Zalo, que por certo acabaría formando parte do PSOE coruñés e borrando do seu currículo os anos en Ordes.

  O substituto volvería a ser o incombustible Ramiro, agora acompañado do responsable de Galiza Nova, o mozo de 27 anos Pablo Vidal Ríos.

  As eleccións do 2015, nas que chegou á alcaldía Martís, devolverían ao Bloque á senda do crecemento, acadando tres concelleiros: Ramiro (pelexando contra a enfermidade), Pablo (o futuro lider) e Paula Castenda Blanco.