1956
foi o ano no que o equipo de fútbol de Ordes chegou á 3ª división.
En xaneiro proclamouse campión do grupo norte
da categoría Preferente, mentres o Gran Peña era o campión do grupo sur. Quedaba
agora o torneo de Permanencia onde
os dous competirían con 8 dos 10 equipos da terceira División.
O torneo empezou a finais de xaneiro e
rematou o 20 de maio. O Ordes empezou fatal perdendo o primeiro partido por 6-1
e ocupando o último posto da clasificación, pero pronto reaccionou e rematou no
5º posto, que agora si confirmaba o ascenso a 3ª División.
En
setembro de 1956 comezou a
primeira tempada oficial do Ordes en 3ª
División. Xogaban 18 equipos: Arsenal de Ferrol, Ribadeo, Juvenil da Coruña, Fabril, Brigantium de
Betanzos, Lugo, Lemos, Ordes, Santiago, Flavia de Padrón, Arousa, Pontevedra,
Marín, Ponteareas, Zeltia de Porriño, Gran Peña de Vigo, Turista de Vigo e
Ourense.
O primeiro
partido oficial en 3ª foi o 9 de setembro en Vista Alegre contra o
Pontevedra, un rival coñecido. Gañou o Ordes por 3-1, empezando con bo pé na nova
categoría. Salgado marcou dous goles na primeira metade e Manolito
marcou o terceiro cun espectacular cabezazo. A aliñación local daquel histórico
partido sería: Leal na portería, Remigio, Monelos, Mena, Pepiño, Salgado,
Curucho, Ponte, Miguel e Manolito.
Logo perdería 5-1 en Lugo pero aínda así
foise mantendo na táboa clasificatoria en postos altos ata finais de outubro. A
derrota máis avultada foi contra o Ourense que lle fixo un 7-0. Tamén o Ordes lle
meteu 7-1 ao Lemos. En novembro o equipo
tiña 8 puntos, con 15 goles a favor e 25 en contra. Ao longo do ano seguinte foi
baixando na clasificación pero rematou nun meritorio 12º posto na xornada final, que foi o 12 de maio.
A tempada 1957-58 comezou en setembro. Esta vez o número de equipos reduciuse
a 16. Caeron da división o Ribadeo, Brigantium, Marín e... Pontevedra! e eran
novidade o Arenal de Santiago e o Cambados. O Ordes agora xa non era un novato e notouse en que mellorou a súa
clasificación, acadando un meritorio 9º
posto.
Pero o mellor estaba por chegar e a tempada 1958-59 na que acadou o 5º posto foi o punto culminante da súa
historia. Repetiron os mesmos equipos agás os descendidos Lemos e Arenal, que
foron substituídos polo Pontevedra e o Viveiro. O Ordes xa iniciou o torneo con
bo pé empatando en Santa Isabel 1-1 contra o Santiago. A aliñación dese
primeiro partido foi: Rey, Jano, Modesto, Carlos, Mera, Álvarez, Salgado,
Salorio, José, Manolo e Jacinto.
Mesmo na 5ª xornada en outubro liderou a
clasificación. En novembro baixou ao 3º posto e en decembro ao 4º. Finalmente
rematou a liga en abril cun empate 3-3 no campo do Gran Peña, aliñando a
Zamorita, Jano, Modesto, Carlos, Cobas, Adolfo, Salgado, Mena, Manolo, David e
Rey.
Non foi tan ben a tempada 1959-60. Descenderan o Viveiro e o
Ponteareas, sendo substituídos polo Lemos e o Coruxo. O Ordes agora xa era un
equipo da parte baixa da táboa e houbo algúns agobios, de feito en xaneiro, á
metade de tempada, era 15º na clasificación (posto de descenso), pero
reaccionou e xa en febreiro era 13º. Aínda subiría un pouco máis, acadando ao
final o 12º posto.
Na tempada 1960-61 viviuse o final do soño. Descenderan o Juvenil e o
Cambados, así que foron reemprazados polo Ferrol e o debutante Choco de
Redondela. O ordes era agora un dos equipos máis frouxos da categoría. Aínda
así estivo na maior parte do tempo no posto 14º superando ao Zeltia e ao
Flavia, pero xusto no último partido, o 30 de abril de 1961, empatou 1-1 no campo do Coruxo, mentres que o Zeltia logrou
unha victoria. Superou así ao Ordes que caeu ao posto 15º. A última aliñación do equipo en 3ª División foi:
Ramallets, Vázquez, Amadeo, Vasco, Caíto, Graña, Rajoy, Janito, Hermida,
Loureda e Antón.