Inauguración do CCR

  En 1965 naceu en Ordes o "Círculo Cultural y Recreativo" (que por suposto sempre foi chamado o casino), sendo o seu primeiro presidente o entón alcalde Juan Liñares Castro. Non obstante a inauguración do local non chegaría ata febrero de 1966. Ese local estaba no edificio de José Veiras Bello o Pardiñao (1915-1994) en Alfonso Senra 96, preto do salón de baile.

  O seu primeiro conserxe sería Ventura Pantojo Laso (m.1972).

  Naqueles anos 60 o CCR naceu con forza, mesmo nas festas da vila de 1966 contrataron ao grupo Los Samars para un baile só para socios e en decembro houbo un par de interesantes conferencias, unha do seu presidente, o alcalde Juan Liñares sobre temas xudiciais e outra do profesor Hipólito de Sa Bravo sobre diversos mosteiros galegos.

  Outro punto forte eran as festas de Entroido onde os socios levaban aos seus fillos disfrazados. Pero aos poucos as actividades decaeron. Aínda así temos constancia de que en 1972 houbo campionatos de ping pong organizados por Arturo Viqueira (que era un gran afeccionado) ou de xadrez onde os tres primeiros clasificados foron Pedro Vidal Gutiérrez, Francisco García Caamaño e Manuel Louro Raposo.

  En 1974 El Correo Gallego entrevistou a José Luis Loureda Couceiro, un dos socios fundadores (Nº 34), onde este recoñecía que a pesar de contar entón cuns 300 socios -cifra alta para unha vila que roldaba os 3.000 habitantes- o CCR "estaba enfermo". Era un bar -máis exclusivo e tranquilo que o resto dos de Ordes- pero non era atractivo para a xente nova.

  A parte cultural recuperouse un pouco cando en 1975 naceu O Terruño. Como a maioría dos seus integrantes eran tamén socios do casino, alí tiñan lugar as súas reunións.

  Pouco despois, nos últimos 70, empecei eu a frecuentar o casino para xogar a ping pong e ao billar francés (o de carambolas). A asistencia era moi escasa agás que houbera bingo -foi a época do seu bum- e entón si estaba a sala chea totalmente. Cando pasou a moda o habitual era un par de parroquianos lendo o xornal, unha media ducia de socios que xogaban aos naipes apostando nunha habitación exclusiva e algúns adolescentes vendo a televisión. Recordo tamén cando Víctor González Faya facía alí os ensaios para a súa obra "La pícara hija del molinero".

  Pouco a pouco foi esmorecendo e sendo cada vez máis irrelevante ata a súa desaparición.