sábado, 14 de julio de 2018

A moda en 1920

  Nos 20 anos que van de de 1900 a 1920 a moda cambia vertixinosamente. Precisemos, iso si, que nos estamos referindo á moda feminina e, por suposto, ás clases medias e altas.
  O campesiñado, a gran maioría da poboación en Galicia, seguía vestindo de forma parecida e canto máis pobre e illado era un lugar, máis posibilidades había de atopar pezas de roupa similares ás do século XIX. 


  Tampouco a moda masculina experimentou grandes cambios. Os homes de boa posición vestían sempre traxe e sombreiro, que se quitaban no interior -e para saudar a un coñecido ou a unha muller- como mostra de boa educación. En verán os máis modernos substituían o sombreiro de feltro por un panamá.
  Non era barato ser un cabaleiro: un traxe custaba en 1920 sobre 250 pesetas, unha camisa 25, as botas 60 e un chapeu podía valer 30 pesetas.


  A moda feminina que a principios de 1900 aínda mantiña as formas do século XIX sufriu un enorme cambio. Na década dos 10 buscouse a verticalidade na figura feminina. Abandonouse así o corpiño (corsé), que fora durante anos obxecto de innumerables críticas por parte dos médicos, e pasouse a usar unha faixa ou corpiño recto que non marcaba nin a cintura nin o peito. A silueta era así máis fluída con talle imperio, axustado baixo o peito, de corte recto (xa de moda na época napoleónica) inspirado no orientalismo que irrompeu na Europa do momento a través da versión de Scherezade de 1910 dos Ballets Rusos.
  A tendencia cara a liñas máis soltas e verticais era ata antes de 1914 (1ª GM) unha cuestión fundamentalmente esteticista, mentres que a partir da finalización da contenda en 1918, buscouse ademais a comodidade para adaptarse ao novo modelo e aos novos papeis que lle tocaba desempeñar á muller, o que desembocaría xa nos anos 20 (anos de liberación da muller e rachadura co pasado) nun estilo máis sport e un pelo máis curto, ao garçon.   
  A comodidade primaba ante todo e o longo das saias foise acurtando desde o nocello ao xeonllo. 


  Por suposto todo isto causou grandes reticencias en amplos sectores (sobre todo os máis relixiosos). Así unha asociación de damas asturianas clamou contra os escotes esaxerados e a curtidade das saias, propoñendo que só usasen saias polo xeonllo as nenas de ata 14 anos e a partir de aí baixala ata media perna, pero non parece que se lles fixese moito caso.
  Na igrexa de San Agustín de Tarragona un xesuíta negouse a dar a comuñón a 18 mulleres pola súa forma de vestir. El Regional non se sorprendía por iso: «La noticia hasta aquí no tiene mayor singularidad pero lo sabroso es la coletilla: la actitud del jesuita le originó un incidente con el marido de una de aquellas señoras [...] Bien está -vamos al decir- que por las exigencias del mercado mundano, las jóvenes usen de tales y cuales licencias, descubran parte de sus naturales encantos; pero que una mujer casada haga lo propio, y más con el asentimiento de su marido, es como para devanarse los sesos pensando cosas raras.»

  Outros, como este xornalista de La Correspondencia de España, rendíanse ao inevitable: «Una cosa es censurar las modas exageradas y otra muy distinta creer que las señoras dejan de ser señoras por no atreverse a divorciarse de la moda. ¡No es lo mismo! [...] La moda es la tirana, el déspota de la mujer. Quien crea que la mujer tiene más o menos pudor por seguir tal o cual moda, no conoce a la mujer. Si mañana es moda llevar falda escoba que barra las calles, no habrá una sola que enseñe el tobillo. Y si es moda ir al teatro con gola holandesa, ni una sola enseñará el cuello. Pero si un modisto impone el vestido a lo Eva, Eva serán casi todas. Por eso se debe atacar a la moda exagerada, sin incurrir en el error de creer que las esclavas de la moda sean merecedoras del infierno.»
  Como vemos, no substancial, pouco cambiaron as cousas.

No hay comentarios:

Publicar un comentario