Artesanía Villares

  Artesanía Villares comezou a súa andadura a principios dos 50 en Ordes pero os seus mellores momentos viviunos nos anos 60.

  Os fundadores foron Luis Villares Torres (1906-1979) e a súa muller Carmen Sánchez Marín (1909-1986).

  Luis Villares veu desde a Coruña a Ordes no ano 1945 para traballar na industria láctea, pero gustáballe máis o que facía a súa muller, así que deixou o traballo na fábrica do leite e aprendeu debuxo para crear a súa propia empresa no edificio Nº 28 do que hoxe son os Parques Municipais e entón o vello campo da feira.

 

Nos anos 60 puxéronse de moda as bandeirolas (banderines en castelán). Case todas las vilas e outras institucións tiñan algún que vendían ou daban de recordo. En xeral ao principio eran fotografías plastificadas, pero convertéronse en obxecto de colección e comezaron a fabricarse tamén en tea.

 

  Empezaron facendo bolsas para medias e panos, decoradas con figuras en relevo recortadas en feltro, pero logo aproveitaron a moda das bandeirolas e centraron a súa produción nelas. O deseño máis habitual era unha parella vestida co traxe rexional e o nome da localidade enriba, todo iso feito de feltro e cosido ou pegado ao fondo. O curioso é que as fabricaban para toda España e, en xeral, sobre demanda. As cidades máis turísticas como Madrid, Barcelona, as andaluzas e Toledo eran os seus principais mercados.

  Pero mesmo lugares como o cantón suizo de Vaud lles pediu unha partida de bandeirolas, ao mesmo tempo que lle enviaban fotografías do lugar e dos seus traxes típicos. Tamén recibía encargos de países hispanoamericanos como Venezuela e El Salvador.

  Outras das súas creacións eran pequenas bonecas, meigas, duendes...

Unha das que máis orgulloso se sentía Villares era un gran tapiz que decoraba unha parede e que constaba dunha mestura de elementos simbólicos coruñeses e composteláns como o Faro de Hércules, o escudo da Coruña, a cruz de Santiago ou o botafumeiro. Ese tapiz estuvo exposto na Feria del Campo en Madrid na que foi moi eloxiado polos visitantes.

  O traballo era totalmente artesanal e apenas usaban a máquina de coser. Nos anos 60 tiña unhas 15 empregadas ás que formaba. Cando xa sabían o traballo podían gañar unhas 500 ou 600 pesetas e ás veces algo máis se había algún encargo extraordinario.

 

Luis Villares morreu en 1979 e foi soterrado no cemiterio do Piñeiro. A súa muller, Carmen Sánchez, finou en 1986 e está soterrada na parroquia orosá de San Mamede dos Anxos en compañía da súa filla maior Mª Carmen (1935-2022) e do seu xenro Manuel Castro Ramos de Meimixe. Os outros dous fillos do matrimonio foron José Luis e Gloria Villares Sánchez.